وبلاگِ پژوهشهای مسیحی

نقش "مکر الله" در ماجرای تصلیب مسیح، به روایت قرآن

evangelic — Sat, 12 Apr 2008 03:59:58 GMT

نقش "مکر الله" در ماجرای تصلیب مسیح، به روایت قرآن

یکی از ادعاهای جالب‌ِتوجه قرآن راجع به عیسی مسیح و آیین وی، در آیه‌ی ۱۵۷ سوره‌ی النساء، چنین مطرح گردیده است:

و گفتارشان كه:‏ «ما، مسيح عيسى بن مريم‏، پيامبر خدا را كشتيم‏!» در حالى‌كه نه او را كشتند، و نه بر دار آويختند؛ لكن امر بر آنها مشتبه شد. و كسانى كه در مورد [قتل‏] او اختلاف كردند، از آن در شک هستند و علم به آن ندارند و تنها از گمان پيروى مى‏كنند؛ و قطعاً او را نكشتند!

در آیاتِ ۵۲ تا ۵۵ سوره‌ی آل‌عمران نیز، این داستان همراه با جزئیاتِ قابل‌ملاحظه‌ای چنین روایت شده است:

چون عيسى از آنان احساس كفر كرد، گفت‏: «ياران من در راه خدا چه كسانند؟»

حواريون گفتند: «ما ياران خداييم‏، به خدا ايمان آورده‏ايم‏؛ و گواه باش كه ما تسليم هستيم‏. پروردگارا، به آنچه نازل كردى گرويديم و از فرستاده پيروى نمودیم‏؛ پس ما را در زمره‌ی گواهان بنويس‏.»

و [یهودی‌ها] مكر ورزیدند، و خدا [هم] مكر ورزید، و خداوند بهترين مكرکنندگان است‏.

چنین بود كه خدا گفت‏: «اى عيسى‏، من تو را برگرفته و به سوى خويش بالا مى‏برم‏، و تو را از كسانى كه كفر ورزيده‏اند رهایی می‌بخشم، و تا روز رستاخيز، كسانى را كه از تو پيروى كرده‏اند، فوق كسانى كه كافر شده‏اند قرار خواهم داد؛ آنگاه فرجام شما به سوى من است‏، پس در آنچه بر سر آن اختلاف مى‏كرديد ميان شما داورى خواهم كرد. ...»

می‌بینیم که طبق این روایت، "مکر الله" نقشی اساسی و تعیین‌کننده در آن سرانجامی که بر مسیح و اصحابش گذشته، داشته است. در واقع، ...

انکار مرگِ مسیح بر بالای صلیب - یک اشتباهِ تاریخی در قرآن، یا حاصل مکرِ الله؟

evangelic — Sat, 12 Apr 2008 03:58:55 GMT

انکار مرگِ مسیح بر بالای صلیب - یک اشتباهِ تاریخی در قرآن،
یا حاصل مکرِ الله؟

یکی از مطالبِ بحث‌برانگیزی که در کتابِ مقدس مسلمانان وجود دارد، اشاره‌ی این کتاب به سرانجام زندگی عیسی در این جهان است. برخلافِ اظهاراتِ صریح مسیحیت پیرامون مصائب، مرگ و رستاخیزِ مسیح، قرآن ظاهرا مرگِ مسیح بر بالای صلیب را انکار می‌کند و باور به آن را حاصل پندار نادرست یهودیان اعلام می‌نماید.

و گفتارشان كه:‏ «ما، مسيح عيسى بن مريم‏، پيامبر خدا را كشتيم‏!» در حالى‌كه نه او را كشتند، و نه بر دار آويختند؛ لكن امر بر آنها مشتبه شد. و كسانى كه در مورد [قتل‏] او اختلاف كردند، از آن در شک هستند و علم به آن ندارند و تنها از گمان پيروى مى‏كنند؛ و قطعاً او را نكشتند! (النساء ۱۵۷) (ترجمه‌ی آیت‌الله مکارم شیرازی)

روشن است که در این آیه، صریحا ادعا شده که مسیح توسطِ یهودیان کشته نشد، بلکه آنان تنها به‌اشتباه پنداشتند که او را کشته‌اند. درآیاتِ ۵۴ و ۵۵ سوره‌ی آل‌عمران نیز دراینباره چنین می‌خوانیم:

[یهودی‌ها] مكر کردند، و خدا [هم] مكر کرد، و خدا بهترين مكرکنندگان است‏. چنین بود که خدا گفت‏: «اى عيسى، من فراگيرنده‌ی تو و بركشنده‌ات به سوى خويش و رهايى‌دهنده‏ات از (شر) كافرانم و پيروان تو را تا روز قيامت از كافران برتر مى‏دارم. سپس، بازگشتِ شما به سوى من است‏، آنگاه در آنچه اختلاف داريد در ميانتان داورى خواهم كرد.»

آیت‌الله مکارم شیرازی، در تفسیر نمونه، ذیل آیه‌ی ۵۵ سوره‌ی آل‌عمران، چنین می‌نویسد: ...

عیسی همان موسای نوین است (تثنیه ۱۸ : ۱۵-۱۸).

evangelic — Tue, 18 Mar 2008 01:44:36 GMT

عیسی همان موسای نوین است (تثنیه ۱۸ : ۱۵-۱۸).

اندیشه‌ای آغازین بر سرِّ عیسی
نوشته‌ی پاپ بنکدیت شانزدهم
ترجمه: شاه‌پور بارنابا جوینده

کتابِ تثنیه دربردارنده‌ی وعده‌ایست که کاملا با امیدِ مسیحایی‌ای که در سایر کتاب‌های عهدِقدیم ابراز شده‌ متفاوت است، با این وجود، برای شناختِ شخص عیسی، از اهمیتی حیاتی برخوردار می‌باشد. هدفِ این وعده پادشاهِ اسرائیل و پادشاه جهان - به دیگر سخن، داوودی نوین - نیست، بلکه موسایی نوین می‌باشد. موسی خودش، البته، به‌عنوان یک نبی نگریسته می‌شود. مقوله‌ی "نبی" در اینجا به‌عنوان چیزی تماما ویژه و یکتا در نظر گرفته می‌شود، برخلافِ دنیای مذهبی‌ای که آن را محاصره نموده، چیزی که تنها اسرائیل از آن به این شکل ویژه برخوردار است. این عنصر نوین و متفاوت نتیجه‌ی یکتایی ِ ایمانی به خداست که [تنها] به اسرائیل عطا شده بود. در هر عصری، کنجکاوی بشر بر منشاء نهایی‌اش متمرکز شده است؛ تقریبا بیشتر از ابهام آغاز شدنش، آنچه او را به خود مشغول می‌دارد، پوشیدگی آینده‌ایست که در انتظار اوست. انسان می‌خواهد که پرده را به کناری بزند؛ او می‌خواهد بداند که [در آینده] قرار است چه اتفاقی بیافتد، تا بتواند از تباهی بپرهیزد و به‌سوی رستگاری عازم گردد.

مذاهب تنها در پی پاسخ‌گویی پرسش‌هایی درباره‌ی منشاء ما نیستند؛ تمام مذاهب تلاش دارند به ...

چگونه ممکن است که موردِ‌ نظر قرآن از «الإِنجِيل» کانن عهدِجدیدِ کتاب‌ِمقدس باشد؟

evangelic — Fri, 22 Feb 2008 22:02:18 GMT

***************************************************

در این سری نوشته‌ها، تلاش شده تا به یک سری اعتراضاتِ رایج قرآنی-اسلامی پیرامون آیین و ایمان ِ مسیحیان پاسخ داده شود.

این نوشته دومین بخش این سری نوشته‌هاست. برای دریافت بخش نخستین اینجا را کلیک کنید! [بخش سوم هنوز آماده نیست!]

***************************************************

اعتراض:

طبق قرآن، کتابی که به عیسی مسیح داده شد، کتابی به نام «الإِنجِيل» بود. با این وجود، مسیحیان چهار متن به عنوان انجیل دارند که توسط اشخاصی غیر از مسیح نوشته شده‌اند و در شورای نیقیه (در قرن چهارم) به رسمیت شناخته شده‌اند. بر این اساس، این متون نمی‌توانند حاوی آن انجیلی باشند که به عیسی داده شد و مد نظر قرآن می‌باشد.

پاسخ:

این اعتراض اسلامی کاملا بی‌اساس است، و از لحاظِ علمی غیرقابل‌دفاع می‌باشد.

در قرآن، نه‌تنها هیچ‌کجا اشاره‌ای به "تحریف اصطلاحی" شدن «الإِنجِيل» که مکاشفه‌ی خاص عیسی مسیح بوده است، یافت نمی‌گردد، بلکه هرکجا در قرآن، اشاره‌ای در این رابطه می‌یابیم، تنها دربردارنده‌ی تصدیق و تمجید آن است. قرآن ظاهرا انجیل ِ معاصر با خویش را تایید نموده، آن را نزدِ مسیحیان موجود می‌داند، و آن را مصدق و هم‌خوان با خویش توصیف می‌نماید.

همچنین، به‌هیچ‌عنوان چنین نیست که متون کانن عهدِجدید پیش از شورای نیقیه توسط مسیحیان به‌رسمیت شناخته نمی‌شدند. بلکه، ...

آیا مسیحیت از روی میترائیسم کپی‌برداری شده است؟

evangelic — Wed, 16 Jan 2008 20:48:19 GMT

یکی از اتهاماتی که پیرامون مسیحیت هر چند از گاهی توسط منتقدین مطرح می‌شود، آن است که به ادعای آنان، بیشتر یا بسیاری از آموزه‌ها و روایاتِ موجود در متون عهدجدید کپی‌برداری‌هایی از آیین‌های سری ِ رومی‌ (Roman mystery religions)، به‌ویژه میترائیسم، می‌باشند. برخی از منتقدین حتی تا آنجا پیش رفته‌اند که به ادعای آنان، اگر کپی‌برداری‌های موجود در عهدِجدید از میترائیسم را به کناری بگذاریم، دیگر محتوای چندانی از این متون باقی نخواهد ماند.

در این نوشته برآنیم تا نقدی را بر برخی از چنین ادعاهایی ارائه دهیم.

* * * *

آیا مسیحیتِ در حال شکل‌گیری می‌توانسته تحتِ تاثیر میترائیسم قرار داشته باشد؟
...

اينک‌ باكره‌ حامله‌ شده‌، پسری‌ خواهد زاييد ... (اشعیا ۷ : ۱۴)

evangelic — Wed, 26 Dec 2007 05:17:18 GMT

یکی از بخشهای مشهورِ کتاب‌ِمقدس، نوبتِ اشعیای نبی در فرازِ ۷ : ۱۴ کتابش می‌باشد. این فراز، در متنش، به قرار زیر است:

و خداوند بار ديگر آحاز را خطاب‌ كرده‌، گفت‌: «از خداوندْ خدای خود نشانه‌ای‌ بخواه‌؛ آن را، چه از تَه اعماق باشد و چه در اوج ارتفاعات، تقاضا کن!» اما، آحاز گفت‌: «اين‌ كار را نخواهم‌ كرد و خداوند را امتحان‌ نخواهم‌ نمود.»

پس اشعیا گفت‌: «ای‌ خاندان‌ داود بشنويد! آيا اين‌ كافی‌ نيست‌ كه‌ مردم‌ را از خود بيزار كرده‌ايد؟ آیا‌ می‌خواهيد خدای مرا نيز از خود بيزار كنيد؟ بنابراين،‌ خودِ خداوند به‌ شما نشانه‌ای خواهد داد: اينک‌ باكره‌ای‌ حامله‌ شده‌، پسری‌ خواهد زاييد، و او عمّانوئيل [که یعنی "خدا با ما"]‌ خوانده خواهد شد. او شیرِ بسته‌شده‌ و عسل‌ خواهد خورد، آن هنگام که ترک‌ كردن‌ بدی‌ و اختيار كردن‌ خوبی‌ را بداند. اما، پیش‌ از آنكه‌ پسر ترک‌ نمودن‌ بدی‌ و اختيار كردن‌ خوبی‌ را بداند، زمين دو پادشاهی که‌ شما از آنان‌ می‌ترسيد، متروک‌ خواهد شد.» (اشعیا ۷ : ۱۰-۱۶)

در این نوشته برآنیم تا توضیحاتی را پیرامون بخشهایی از این برگرفته ارائه دهیم.

از خداوندْ خدای خود نشانه‌ای‌ بخواه‌ ...

واژه‌ای که در فرازِ ۱۱، «نشانه» ترجمه شده است در متن اصلی owt' تلفظ می‌شود. این واژه در اصل به معنای نشانه‌ای است که با آن چیزی را مشخص می‌کنند. از متن فرازِ ۱۱ اما روشن است که منظور از این نشانه، نشانه‌ای ماورائ‌طبيعی و خارق‌العاده بود؛ معجزه‌ای که به‌واسطه‌ی آن وعده‌های نبوتی اشعیا به‌شکل غیرقابل‌انکاری، در مقابل آحاز که پادشاهی بی‌ایمان و خدانشناس بود، پشتیبانی و تایید شوند. در واقع، از متن این فراز روشن است که اشعیای نبی در آن هنگام اطمینان داشته که خداوند به او قدرتِ ظهور هر معجزه یا نشانه‌ی ماورائ‌طبيعی‌ای را که آحاز ممکن بوده درخواست نماید، اعطا نموده است.

البته، در فراز ۱۲، می‌خوانیم که آحاز این پیشنهادِ اشعیا را رد می‌کند و از درخواستِ نشانه‌ای امتناع می‌ورزد. این امر باعث می‌شود که اشعیای نبی دیگر او را به تنهایی موردِ خطاب قرار ندهد، بلکه کل خاندان داوود را. ضمایر دوم شخص در آیاتِ ۱۳ و ۱۴ که حاوی پاسخ اشعیا هستند، جمع می‌باشند. معمولا، نبوتها و وعده‌هایی که به خاندان داوود اختصاص می‌یابند، بازه‌ی زمانی ماورای عصر خود را نیز شامل می‌شدند. نشانه‌ی تولدِ عمانوئیل، هرچند دلگرمی‌ای برای خاندان داوود و مردم یهودا بود، اما لزوما نشانه‌ای برای شخص آحاز پادشاه نمی‌توانست باشد. در واقع، اشعیا پیشتر به آحاز هشدار داده بود که «اگر [خداوند] را باور نكنند، هرآينه‌ برقرار‌ نخواهند ماند.» (آیه‌ی ۹)

اينک‌ باكره‌ حامله‌ شده‌، پسری‌ خواهد زاييد ...

واژه‌ای که در فراز اشعیا ۷ : ۱۴، "باکره" ترجمه شده بحث‌برانگیزترین بخش این پیشگویی عجیب می‌باشد. این واژه در متن عبری almaah` تلفظ می‌شود. برخی، به‌ویژه یهودیان، اعتراض کرده‌اند که این واژه را نباید "باکره" ترجمه نمود، بلکه "زن جوان". دلیلی هم که می‌آورند آن است که واژه‌ی معادل باکره در کتابِ‌مقدس almaah` نیست، بلکه bªtuwlaah می‌باشد. این اما در حالی‌ست که اگر کاربردهای این دو واژه را در کتاب‌ِمقدس مرور کنیم، می‌بینیم که این ادعا چندان هم از پایه و اساس محکمی برخوردار نمی‌باشد.

به عنوان نمونه، در ترجمه‌ی New Jewish Publication Society (مشهورترین ترجمه‌ی مدرن عهدِقدیم در میان یهودیان)، واژه‌ی bªtuwlaah، از میان ۵۰ باری که در متن اصلی استفاده شده، تنها در ۱۹ مورد، virgin ترجمه شده است. در واقع، هرچند که واژه‌ی bªtuwlaah در کتابِ‌مقدس، عموما می‌تواند به معنای باکره بکار رفته باشد، اما مواردی نیز هستند که این واژه حتی برای زنان ِ شوهردار نیز به‌کار رفته است. (به عنوان مثال، در یوئیل ۱ : ۸، bªtuwlaah به زن بیوه اطلاق شده است.) در حالیکه واژه‌ی almaah` در کتاب‌ِمقدس، به‌روشنی برای دختران جوانی که در سن (یا در آستانه‌ی) ازدواج بسر می‌برند، استفاده شده است.

برای روشن‌تر شدن مطلب، می‌توان به‌عنوان نمونه، به کاربردهای این دو واژه در وصفِ ربکا، همسر آینده‌ی اسحاق، در فصل ِ ۲۴ کتابِ پیدایش رجوع نمود. در فرازِ ۱۶ این فصل چنین می‌خوانیم:

و آن‌ دختر بسيار زیباروی و باكره‌ (~bªtuwlaah~) بود، و مردی‌ او را نشناخته‌ بود. پس‌ به‌ چشمه‌ فرورفت‌، و سبوی خود را پر كرده‌، بالا آمد.

می‌بینیم که علاوه بر ذکر شدن bªtuwlaah برای اشاره به باکره بودن ربکا، این توضیح هم به آن افزوده شده که «مردی‌ او را نشناخته‌ بود.» این در حالی است که اگر این واژه منحصرا و مستقیما به معنای "زن جوان باکره" می‌بود، دیگر چه نیازی به چنین توضیحی بود؟! از طرفِ دیگر، واژه‌ی almaah` در همین فصل، در آیه‌ی ۴۳ برای ربکا، چنین بکار رفته است:

اينک من‌ به‌ سر اين‌ چشمه‌ی آب‌ ايستاده‌ام‌. پس‌ چنين‌ بشود كه‌ آن‌ دختری (~almaah`~)‌ كه‌ برای كشيدن‌ آب‌ بيرون‌ آيد، و به‌ وی گويم‌، «مرا از سبوی خود جرعه‌ای‌ آب‌ بنوشان.»‌

مسلما، منظور از «آن دختر»، دختر جوان و باکره‌ای است که قرار بوده همسر آینده‌ی اسحاق شود.

واژه‌ی almaah` هفت‌بار در کتاب‌ِمقدس ذکر شده است، و هر هفت‌بار برای دختری بکار رفته که به سن ازدواج رسیده است (پیدایش ۲۴ : ۴۳؛ خروج ۲ : ۸؛ مزامیر ۶۸ : ۲۵؛ غزل‌غزل‌های-سلیمان ۱ : ۳؛ ۶ : ۸؛ امثال ۳۰ : ۱۹). همچنین، almaah` تنها لغتی در کتابِ‌مقدس است که بدون استثنا تنها برای زنان جوانی که هنوز ازدواج نکرده‌اند، بکار رفته است. [۱] Albert Barnes پیرامون معنای این واژه، چنین می‌نویسد:

این لغت به‌درستی به معنای دختر، دوشیزه، باکره، زن جوانی که ازدواج نکرده اما به سن ازدواج رسیده است، می‌باشد.

همچنین، یک نکته مهمی که پیرامون واژه‌ی almaah` می‌توان متذکر شد، آن است که این واژه در کتیبه‌ای باستانی (۱۴۰۰ ق.م.) که به زبان ِ Ugaritic (زبانی سامی و هم‌ریشه با عبری) نوشته شده نیز یافت شده است. در این کتیبه، واژه‌ی bªtuwlaah نیز بکار رفته است. آنچه اما در این کتیبه مشخص می‌باشد آن است که این دو واژه به‌صورتِ مترادف با یکدیگر بکار رفته‌اند. محققانی چون Cyrus H. Gordon و Feinberg بر این عقیده هستند که برداشت متی از نبوتِ اشعیا ۷ : ۱۴ بر اساس تفسیری کهن ِ یهودی بوده است.

... او عمانوئیل خوانده خواهد شد.

متی نبوت اشعیا ۷ : ۱۴ را یک نبوت مسیحایی دانسته است که در تولد معجزه‌آسای عیسی از مریم باکره به وقوع پیوسته است:

تولد عیسی مسیح اینچنین روی داد: مریم، مادر عیسی، نامزد یوسف بود. امّا پیش از آنکه به هم بپیوندند، معلوم شد که مریم از روح‌القدس آبستن است. از آنجا که شوهرش یوسف مردی پارسا بود و نمی‌خواست مریم رسوا شود، چنین اندیشید که بی‌هیاهو از او جدا شود.

امّا همان زمان که این تصمیم را گرفت، فرشته خداوند در خواب بر او ظاهر شد و گفت: «ای یوسف، پسر داوود، از گرفتن زن خود مریم مترس، زیرا آنچه در بطن وی جای گرفته، از روح‌القدس است. او پسری به دنیا خواهد آورد که تو باید او را عیسی [که یعنی "یهوه نجات است"] بنامی، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد بخشید.» اینهمه رخ داد تا آنچه خداوند به زبان نبی گفته بود، به حقیقت پیوندد که:

باکره‌ای آبستن شده، پسری به دنیا خواهد آورد و او را عِمانوئیل خواهند نامید،

که به‌معنی «خدا با ما» است. چون یوسف از خواب بیدار شد، آنچه فرشته‌ی خداوند به او فرمان داده بود، انجام داد و زن خود را گرفت. (متی ۱ : ۱۸-۲۴)

اما اعتراضی که اینجا مطرح می‌شود آن است که برخلافِ این نبوت، نام این پسر عیسی نهاده شده است، نه عمانوئیل. در پاسخ باید گفت که از ساختار نبوتِ اشعیا، روشن است که عمانوئیل خوانده شدن این پسر موعود در واقع، بیانگر وجود، شخصیت و جایگاه اوست. به عنوان مثال، قیاس شود با برگرفته‌های زیر در کتابِ اشعیا:

و شما «كاهنان‌ خداوند» خوانده خواهید شد،
و «خدمتگزاران‌ خدای‌ ما» ناميده‌ خواهيد شد.
گنجهای‌ قومها را تصاحب‌ خواهيد كرد
و ثروت‌ آنان‌ از آن‌ شما خواهد شد. (اشعیا ۶۱ : ۶)

تو را ديگر «متروک»‌ نخواهند خواند،
و زمينت‌ را ديگربار «خرابه»‌ نخواهند نامید‌.
بلکه، تو «حَفصيبَه» خوانده خواهی شد،‌
و زمينت‌ را «بَعولَه»؛‌
زيرا خداوند از تو مسرور خواهد شد،
و زمين‌ تو را عروس خویش خواهد گردانید. (اشعیا ۶۲ : ۴)

واضح است که این "خوانده شدن"ها و "نامیده شدن"ها بیانگر نام اصلی و شخصی نیستند، بلکه بیانگر عنوان، توصیف و لقبی که به دلیل جایگاه و شرایطِ موصوف، به آن اطلاق می‌شوند یا خواهند شد. (همچنین، رجوع شود به اشعیا ۹ : ۶ که همین پسر با چهار نام دیگر نیز نامیده شده است.)

در واقع، وجودِ الهی عیسی که مسیح اسرائیل (یوحنا ۱ : ۴۱؛ ۴: ۲۵؛ اعمال‌رسولان ۲ : ۳۱و۳۴) و تجسم کلام ذاتی خداست (یوحنا ۱ : ۱و۱۴و۱۸)، این نبوتِ اشعیا را برای خاندان یهودا، به کامل‌ترین شکل و نهایی‌ترین تحققش، به انجام رسانده است. مسیحیان نیز در طول تاریخ، همواره حضورِ عیسای مسیح در میانشان و در کلیسایشان را همان حضور خداوند دانسته‌اند، و در عین حال، او را انسانی دانسته‌اند که یکی از آنان است؛ و در این پسر موعود است که خداوند قدرتِ نجات‌بخش و شکست‌ناپذیر خویش را عیان می‌کند، و آن را، از برای لطفِ بی‌کرانش، در اختیار برگزیدگان خویش قرار می‌دهد.

می‌بینیم که عمانوئیل خوانده شدن این پسر، به کاملترین صورت در شخص عیسی پسر دوشیزه مریم به انجام رسیده است.

... تا آنكه‌ ترک‌ كردن‌ بدی‌ و اختيار كردن‌ خوبی‌ را بداند.

در آیه‌ی ۱۵ این فصل، در وصفِ این کودک چنین می‌خوانیم:

او شیرِ بسته‌شده‌ و عسل‌ خواهد خورد، آن هنگام که ترک‌ كردن‌ بدی‌ و اختيار كردن‌ خوبی‌ را بداند.

تمیز دادن نیک و بد، و دانستن «ترک کردن بدی و اختیار کردن خوبی،» اشاره به سنینی دارد که طی آنها، طفل دوران جنینی را پشتِ سر می‌گذارد (قیاس شود با تثنیه ۱ : ۳۹). منظور از طفلی که هنوز نیک و بد را تشخیص نمی‌دهد، ظاهرا طفلیست که دست‌ِکم هنوز ۳ سالش نشده است. البته، برخی نیز آن را با در نظر داشتن سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی دانسته‌اند؛ سنی که برای پسران یهودی، سن تکیفِ شرعی به‌شمار می‌آمده، و در یهودیت سن مهمی برای پسران دانسته می‌شده است.

بر این اساس، این فراز به آن معناست که این پسر وقتی دوران جنینی‌اش را پشتِ سر گذاشت، یا وقتی به سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی رسید، غذایش شیرِ بسته‌شده و عسل (غذایی که در سرزمین موعود به‌فراوانی یافت می‌شده) خواهد بود. (قیاس شود با یوشع ۵ : ۶.)

این عمانوئیل موعود کیست؟

مفسران یهودی ظاهرا اصرار دارند تا نشان دهند که این عمانوئیل موعود صرفا یکی از فرزندان آحاز پادشاه یا اشعیای نبی بود. با این وجود، درباره‌ی اینکه فرزند موعود کیست بین آنان و مفسران هم‌رای با ایشان اختلاف هست. این در حالیست که اگر میلادِ عمانوئیل در زمان حیاتِ آحاز رخ داده باشد، می‌توان انتظار داشت که رخ‌دادِ آن در کتابِ اشعیا روایت شده باشد و به تحقق نبوتِ اشعیا در این رخ‌داد اشاره‌ای شده باشد (قیاس شود با اول‌پادشاهان ۸ : ۱۵؛ دوم‌پادشاهان ۱۵ : ۱۲)، در حالی که چنین اشاره‌ای را در کتابِ اشعیا به تحقق این نبوت نمی‌توان یافت.

نکته‌ی دیگری نیز که باید در اینجا به آن توجه نمود آن است که هیچ‌کدام از ویژگی‌هایی که برای عمانوئیل در کتابِ‌مقدس می‌یابیم با چنین برداشتهایی مطابقت نمی‌کنند. نه‌تنها این، بلکه توصیفاتِ موجود پیرامون این عمانوئیل کلا برای یک کودک عادی غیرقابل‌انطباق هستند.

در فرازِ اشعیا ۸ : ۸، دراینباره چنین آمده است:

و بر يهودا تجاوز نموده‌، سيلان‌ كرده‌،
از آن عبور خواهد نمود تا آنكه‌ به‌ گردنها برسد.
بالهای‌ خود را پهن‌ كرده‌،
طول‌ و عرض‌ زمینت‌ را - ای‌ عمّانوئيل -‌ خواهد پوشانید.
(اشعیا ۸ : ۸)

(قیاس شود با: اشعیا ۱۴ : ۲۵؛ ۴۷ : ۶؛ هوشع ۹ : ۳؛ ارمیا ۲ : ۷؛ ۱۲ : ۱۴)

اینکه آمده «زمینت را، ای عمانوئیل» در وحله‌ی اول، اشاره به این مهم دارد که عمّانوئيل باید در سرزمین یهودا متولد شود، و این سرزمین متعلق به اوست. اینکه یهودا سرزمینی متعلق به عمّانوئيل خوانده شده، در واقع اشاره به روزنه‌ی امیدی است که به‌واسطه‌ی عمّانوئيل موعود هنوز برای مردم یهودا باقی مانده است. به دیگر سخن، این خطاب بیانگر این وعده است که خداوند به خاطر عمّانوئيل، مردم یهودا را حفظ خواهد نمود. هرچند که قرار است این سرزمین به فجیع‌ترین شکل موردِ تاخت و تاز دشمن قرار گیرد، اما، خداوند قوم یهودا را که عمانوئیل از نسل آنان است، نهایتا برای او، حفظ خواهد نمود.

در اشعیا ۹ : ۶ نیز، اشاره‌ای به این پسر (عمانوئیل) شده است که ماهیت الهی-مسیحایی او را به روشن‌ترین شکل بیان نموده است. این آیه در متن آن، به قرار زیر است:

با این وجود، ايـن‌ تاريكـی برای قوم‌ خدا كه‌ در تنگی‌ هستند تا ابد باقـی‌ نخواهـد مانـد. خـدا سرزمين‌ قبايل‌ زبولون‌ و نفتالی‌ را در گذشته‌ خوار و ذليل‌ ساخته‌ بود، اما در آينده‌ او تمام‌ اين‌ سرزمين‌ را از دريای مديترانه‌ گرفته‌ تا آنطرف‌ اردن‌ و حتی‌ تا خود جليل‌ كه‌ بيگانگان‌ در آن‌ زندگی می‌كنند، مورد احترام‌ قرار خواهد داد.

قومی‌ كه‌ در تاريکی‌ راه‌ می‌رفتند،
نور عظيمی‌ خواهند ديد.
بر كسانی‌ كه‌ در سرزمين‌ ظلمت‌ زندگی‌ می‌كردند،
روشنايی‌ خواهد تابيد. ...

زيرا فرزندی برای ما بدنيا آمده‌،
پسری‌ بما بخشيده‌ شده‌،
او بر ما سلطنت‌ خواهد كرد.
نام‌ او «عجيب‌»، «مشير»، «خدای‌ قدير»،
«پدر جاودانی‌» و «سرورسلامتی‌» خواهد بود.

او بر تخت‌ پادشاهی‌ داود خواهد نشست،‌
و بر سرزمين‌ او تا ابد سلطنت‌ خواهد كرد.
پايه‌ حكومتش‌ را بر عدل‌ و انصاف‌ استوار خواهد ساخت‌،
و گسترش‌ فرمانروایی‌ صلح‌پرور او را انتهایی نخواهد بود.
خداوند قادر متعال‌ چنين‌ اراده‌ فرموده‌ و اين‌ را انجام‌ خواهد داد.
(اشعیا ۹ : ۱-۷)

چنین توصیفاتی، جز با مسیح، با هیچ شخص دیگری نمیتواند مطابقت داشته باشد.

در کتابِ میکای نبی نیز، به این فرزندِ موعود و مادر او اشاره‌ی غیرقابل‌انکاری شده است. به قرار زیر:

و تو ای‌ بيت‌لحم افراته،
اگر چه‌ در میان طایفه‌های‌ يهودا كوچک‌ هستی‌،
از تو برای‌ من‌ كسی‌ بيرون‌ خواهد آمد
كه‌ بر‌ اسرائيل‌ حكمرانی‌ خواهد نمود،
کسی که طلوع‌هایش از قديم‌،
و از ايّام‌ ازل‌ بوده‌ است‌.

بنابراين،‌ اسرائیل را ترک خواهم نمود‌
تا زمانی‌ كه‌ آن کسی که‌ حامله است،‌ بزايد
و باقی‌ برادرانش‌ بازگردند
تا به ‌اسرائيلی‌ها بپیوندند. (میکا ۵ : ۲-۳)

روشن است که در این نبوت نیز به میلادِ عمانوئیل ("خدا با ما") و نبوتِ موجود در فرازِ اشعیا ۷ : ۱۴ اشاره شده است.

می‌بینیم که با وجود شواهد موجود، آنچه مسلم به نظر می‌آید دست‌ِکم آن است که فراز اشعیا ۷ : ۱۴ دربردارنده‌ی یک نبوتِ مسیحایی می‌باشد.

زیرنگاشت:

[۱] آنطور که از شواهد موجود برمی‌آید آن است که ظاهرا یهودیان قدیم (پیش از ظهور مسیحیت) این برگرفته را به همین شکل ترجمه می‌کرده‌اند، و تنها با پیدایش مسیحیت و تحت فشار مبشران مسیحی است که یهودیان موضع دفاعی به خود می‌گیرند. در ترجمه‌ی Septuagint که یک ترجمه‌ی یهودی متعلق به قرن سوم تا اول پیش از میلاد است و توسط هفتاد عالم یهودی به نگارش درآمده و مورد تایید و مقبولیت یهودیان پیش از مسیح بوده است، واژه‌ی almaah` با واژه‌ی parthenos (که در یونانی به معنای "باکره" است) ترجمه شده است.

Robert Dick Wilson که یکی از بهترین و معتبرترین مراجع در زبان عبری است، در اینباره می‌نویسد:

لغتِ almaah` در هیچ‌جا به معنای زن جوانی که ازدواج کرده است، بکار نرفته است.

Princeton Theological Review, XXIV, 1926, p. 316.
The Journal of Bible and Religion XXI, April, 1953, p. 106.

همچنین، هم‌اینکه متی در انجیلش (که برای یهودیان به نگارش درآمده است) به فراز اشعیا ۷ : ۱۴ به این شکل نگریسته است، می‌تواند بیانگر این مطلب باشد که ظاهرا یهودیان مخاطب او نیز این برگرفته را یک نبوت مسیحایی می‌دانسته‌اند.

آیا موعود مسیح پیامبری به نام "احمد" بوده است؟! (یوحنا ۱۴ : ۱۵-۱۷)

evangelic — Mon, 24 Dec 2007 17:44:18 GMT

آیا موعودِ مسیح، پیامبری به نام "احمد" بوده است؟

یکی از ادعاهای قرآن، پیرامون حقانیت دین ادعایی محمد ابن عبدالله، آن است که عیسی مسیح آمدن پیامبر مسلمانان را بشارت داده، و گفته است که نام این پیامبر "احمد" می‌باشد:

و چنين بود كه عيسى بن مريم گفت: «اى بنى‌اسرائيل، من پيامبر خداوند به سوى شما هستم‏، (و) استواردارنده توراتى كه پيشاروى من است و بشارتگر به پيامبرى كه پس از من مى‏آيد و نامش احمد است‏؛» آنگاه چون برايشان پديده‏هاى شگرف آورد، گفتند اين جادوى آشكار است‏. (الصف ۶)

همانطور که در نوشته‌ی دیگر‌ی نشان دادیم، مسلمانان باید بتوانند بشارت به نام یا نشان پیامبرشان و دین ادعایی‌اش را در کتابِ‌مقدس مسیحیت بیابند. در غیر اینصورت، باید اعتراف کنند که این ادعاهای قرآن کاملا بی‌پایه و نادرست می‌باشند. به نمونه آیاتِ زیر توجه کنید: ...

يَهُوشافاط‌ مکان‌های بلند و اَشَيره‌ها را از یهودا دور نمود، یا ننمود؟

evangelic — Sat, 17 Nov 2007 18:05:18 GMT

اعتراض:

آیا يَهُوشافاط‌ مکان‌های بلند و اَشَيره‌ها را از یهودا دور نمود (دوم‌تواریخ ۱۷ : ۶)، یا ننمود (اول‌پادشاهان ۲۲ : ۴۳)؟

ترجمه‌ی برگرفته‌ها:

خداوندْ پادشاهی‌ را در دست او‌ استوار ساخت‌؛ و تمامی‌ يهودا برای يَهُوشافاط‌ هدایا آوردند، و او دولت‌ و حشمت‌ عظيمی‌ پيدا كرد. او دلش‌ به‌ طريقهای خداوند رفيع‌ شد؛ و نيز مكان‌های‌ بلند و اَشَيره‌ها را از يهودا دور كرد. (دوم‌تواریخ ۱۷ : ۵-۶)

پس‌، يَهُوشافاط‌ بر يهودا سلطنت‌ نمود. او وقتی پادشاه شد، سی و پنج‌ سالش‌ بود، و بيست‌ و پنج‌ سال‌ در اورشليم‌ سلطنت‌ كرد. اسم‌ مادرش‌ عَزُوْبَه‌ دختر شِلْحِی بود. او موافق‌ رفتار پدرش‌ آسا سلوک‌ نموده‌، از آن‌ انحراف‌ نورزيد؛ او آنچه‌ در نظر خداوند راست‌ بود بجا می‌آورد. اما، مكان‌های‌ بلند برداشته‌ نشد و قوم‌ هنوز دلهای خود را به‌ سوی خدای پدران‌ خويش‌ مصمم‌ نساخته‌ بودند. (دوم‌تواریخ ۲۰ : ۳۱-۳۳)

و يَهُوْشافاط‌ سي‌ و پنج‌ ساله‌ بود كه‌ پادشاه شد، و او بيست‌ و پنج‌ سال‌ در اورشليم‌ سلطنت‌ كرد. نام‌ مادرش‌ عَزُوبَه‌ دختر شِلْحی بود. او در تمامی‌ طريقهای‌ پدرش‌ْ آسا، سلوک‌ نموده‌، از آنها تجاوز نمی‌نمود و آنچه‌ در نظر خداوند راست‌ بود، بجا می‌آورد.‌ مكانهای‌ بلند، اما، برداشته‌ نشدند، و قوم‌ در مكانهای‌ بلند قربانی همی‌گذرانيدند و بخور همی‌سوزانيدند.
(اول‌پادشاهان ۲۲ : ۴۳)

پاسخ:

از متن برگرفته‌ی دوم‌تواریخ ۱۷ : ۵-۶، روشن است که اشاره‌ی نگارنده به آغاز پادشاهی يَهُوشافاط‌ است. در حالی‌که از متن‌های دو برگرفته‌ی دوم‌تواریخ ۲۰ : ۳۱-۳۳ و اول‌پادشان ۲۲ : ۴۳، روشن است که به کارنامه و نتیجه‌ی عملکردِ يَهُوشافاط‌، در طول و پایان پادشاهی‌اش، اشاره شده است. بر این اساس، احتمالا يَهُوشافاط‌، در آغاز پادشاهی‌اش، با قاطعیت تلاش نمود و «مكان‌های‌ بلند و اَشَيره‌ها را از يهودا دور كرد.» اما، بعدها مردم "قربانی کردن و بخور سوزاندن در مکان‌های بلند" را از سرگرفتند، و این‌بار دیگر يَهُوشافاط آن جدیتِ پیشین در جلوگیری از این اقدام را از خود نشان نداد.

یک نکته‌ی دیگری که در اینجا شایان توجه است آن می‌باشد که در دوم‌تواریخ ۱۷ : ۵-۶، از «مكان‌های‌ بلند و اَشَيره‌ها» سخن به میان آمده است، اما در دو برگرفته‌ی دیگر، تنها از «مكان‌های‌ بلند قربانی» صحبت شده است. واژه‌ی «اَشَيره» (با تلفظِ 'ash-ay-raw) به اله‌ای بابلی-کنعانی اشاره دارد و منظور مکان‌هایی بوده است که در آنها برای این اله مراسم پرستشی برگزار می‌شده است. (Strong's number: 0842) این در حالیست که «مکان‌های بلند» می‌تواند اشاره‌ای به پرستش یَهْوِه بر بالای کوه‌ها، قربانی کردن و بخور سوزاندن برای او، باشد.

تا پیش از ساخته شدن و برپایی هیکل سلیمان، اسرائیلیان ناگزیر بر بالای تپه‌ها به پرستش خداوند می‌پرداختند (اول‌پادشاهان ۳ : ۲). هرچند آنان طبق فرمان تورات (تثنیه ۱۲ : ۵)، موظف بوده‌اند تا اورشلیم را مرکز پرستش خداوند قرار دهند، و آنجا قربانی کنند. با این وجود، حتی تا پس از برپایی هیکل‌ نیز، آنان از قربان‌گاه‌های محلی خود دل نکنده بودند و مراسم خود را در آن مکان‌ها انجام می‌داده‌اند. بر این اساس، آنچه محتمل می‌نماید آن است که يَهُوشافاط‌، با اینکه در براندازی بت‌پرستی و جلوگیری از پرستش خدایان دروغین، تلاشهای فراوان و قاطعانه‌ای نمود، اما اقدامهای او در براندازی قربانگاه‌های محلی برای خداوند بعدها با قاطعیتِ کافی همراه نبودند، و سرانجام چندان موفقیت‌آمیز صورت نگرفتند؛ به‌طوری‌که در زمان وفاتِ او، این مکان‌ها هنوز در میان مردم فعال بودند.

محاکمه‌ی مسیح در حضور پیلاتُس

evangelic — Mon, 22 Oct 2007 19:25:18 GMT

مصائب، مرگ و رستاخیز مسیح مهمترین وقایعی هستند که در متون انجیل شرح داده شده‌اند. بخش بزرگی از روایاتِ تاریخی عهدِجدید به شرح محاکمه، مصائب و مرگِ مسیح می‌پردازند.

بامدادان، بی‌درنگ، سران کاهنان همراه با مشایخ و علمای دین و تمامی اعضای شورای یهود به مشورت نشستند و عیسی را دست‌بسته بردند و به پیلاتُس تحویل دادند. ... پس پیلاتُس که می‌خواست مردم را خشنود سازد، بارْاَبّا را برایشان آزاد کرد و عیسی را تازیانه زده، سپرد تا بر صلیبش کِشند. (مرقس ۱۵ : ۱و۱۵)

روایاتِ مربوط به محاکمه، محکومیت و تصلیبِ مسیح که در انجیل چهارگانه می‌یابیم بطور کامل توسط بسیاری از محققین بررسی علمی شده‌اند، و به عنوان روایاتی که حتی در کوچکترین جزئیات معقول و قابل‌اعتماد هستند اعلام گردیده‌اند. این ویژگی پشتیبانی محکمیست بر اینکه انجیل‌نگاران در شرح وقایع مربوط به دستگیری و محاکمه‌ی عیسی واقع‌بینانه و مسوول عمل نموده‌اند.

بر اساس روایاتِ انجیل، عیسی چندی پیش از دستگیری‌اش، همراه با شاگردان، در باغی به نام «جِتْسیمانی»، واقع بر کوهِ زیتون، رفته بود (مرقس ۱۴ : ۳۲) که «ناگاه یهودا، یکی از آن دوازده تن، همراه با گروهی مسلّح به چماق و شمشیر، از سوی سران کاهنان و علمای دین و مشایخ آمدند.» (۱۴ : ۴۳) در تلمود، شعری است که ما را به یادِ این «گروهِ مسلّح به چماق و شمشیر» می‌اندازد:

مصیبتی بر خانه‌ی کاهن‌اعظم؛ مصیبتی بر چماق‌داران ِ او؛
مصیبتی بر خانه‌ی حنّای کاهن؛ مصیبتی بر جاسوسان ِ او؛

...

چون آنها خودشان کاهنان اعظم هستند؛ و پسرانشان خزانه‌داران؛
دامادهایشان حاکمند و خادمینشان مردم را با شمشیر و چماغ مضروب می‌کنند.

پس از دستگیری، عیسی در مقابل شورای اعظم یهود که در آن زمان بالاترین نهادِ قضائی یهود بود، احضار شد. در اینجا بود که عیسی به جرم اینکه خودش را «مسیح، پسر خدای زنده» (متی ۲۳ : ۶۳-۶۴؛ مرقس ۱۴ : ۶۱-۶۲؛ لوقا ۲۲ : ۷۰) اعلام نموده بود، به مرگ محکوم گردید. البته، بر اساس قوانین آن دوران، یهودیان حق نداشتند حکم اعدام کسی را خودْ اجرا نمایند. این اختیار تنها در اختیار گماشته‌ی رومی آنان، که در آن زمان پُنتیوس پیلاتُس بود، قرار داشت.

هم‌عصران پیلاتُس، مانندِ جزفوس و فیلو، او را مردی بسیار طماع، ظالم، خون‌خوار و فاسد وصف نموده‌اند. اینکه پیلاتُس از یهودیان نفرت داشته و آنان را آشکارا تحقیر می‌کرده است بر یهودیان کاملا روشن بوده است. احتمالا، همین نفرت و انزجار او از یهودیان بود که سبب شد او ابتدا از قبول خواسته‌ی یهودیان مبنی بر تصلیب عیسی خودداری نماید. او وقتی دریافت که یهودیان تا چه اندازه از عیسی متنفرند و خواهان اعدام او هستند، فرصت را مناسب شمرد تا با بی‌گناه شمردن او، آنان را هرچه بیشتر تحقیر نماید و خواسته‌اشان را بی‌اهمیت انگارد؛ هرچند که در پی اصرار فراوان یهودیان، او عاقبت تسلیم گردید.

آنگاه پیلاتُس به سران کاهنان و جماعت اعلام کرد: «سببی برای محکوم کردن این مرد نمی‌یابم.» امّا آنها به‌اصرار گفتند: «او در سرتاسر یهودیه مردم را با تعالیم خود تحریک می‌کند. از جلیل آغاز کرده و حال بدینجا نیز رسیده است.» (لوقا ۲۳ : ۴-۵)

اما، پرسشی که اینجا پیش می‌آید آن است که چگونه ممکن است چنین یهودی‌ستیز مستبدی تسلیم اصرار و هیاهوی یهودیان معترض گردد و در پی خوشنود نمودن آنان برآید؟! پاسخ به این پرسش را البته در انجیل یوحنا می‌خوانیم:

از آن پس پیلاتُس کوشید آزادش کند، امّا یهودیان فریادزنان گفتند: «اگر این مرد را آزاد کنی، دوست قیصر نیستی. هر‌که ادعای پادشاهی کند، برضد قیصر سخن می‌گوید.»
(یوحنا ۱۹ : ۱۲)

همین اشاره‌ی یهودیان کافی بود تا پیلاتُس تسلیم خواست آنان گردد و بیش از این اسبابِ آزردگی آنان را فراهم ننماید. Dr. Yamauchi، این پرسش را چنین پاسخ می‌گوید:

تحقیقاتی که Paul Maier در این زمینه نموده است نشان می‌دهند که پیلاتُس حافظ و پشتیبانی به نام سجانیوس داشته و این سجانیوس، به علتِ توطئه بر علیه امپراطور، در سال ۳۱ پس از میلاد از مقام خود سقوط می‌کند. چنین واقعه‌ای محتملا موقعیت پیلاتُس را در آن سالها ضعیف و شکننده نموده بود. بر این اساس، طبیعی است که پیلاتُس تا جای ممکن از تحریک یهودیان به شورش و ناآرامی خودداری نموده باشد.

همچنین، از شواهدِ تاریخی، چنان برمی‌آید که پیلاتُس کارنامه‌ی چندان روشنی نیز در اداره‌ی سرزمین زیر نظرش نداشته است. به عنوان نمونه، آنطور که در نوشته‌های فیلو آمده است، پُنتیوس پیلاتُس با خود سپرهایی از طلا آورده بود که نام قیصر بر آنان هک شده بود و آنها را بر دیواره‌ی قصر هرود، در وسط شهر اورشلیم، آویزان نمود. این عمل یک توهین آشکار بر جامعه مذهبی یهودیان بود که توسط قوانین رومی احترام آن تضمین شده بود. یهودیان وقتی که خودداری پیلاتُس از برداشتن سپرها را مشاهده نمودند، خودْ به رم رفته، شکایت کردند. متعاقبا، تیبِریوسِ قیصر شخصا دستور برداشتن سپرها را صادر نمود. به‌خاطر چنین اعمالی، اعتبار پیلاتُس در رم بسیار آسیب دیده بود، و ایجاد شدن ناآرامی‌ای تازه در میان یهودیان برای او بسیار خطرناک بود.

چون پیلاتُس این سخنان را شنید، عیسی را بیرون آورد و خود بر مسند داوری نشست، در مکانی که به «سنگفرش» معروف بود و به زبان عبرانیان «جَبّاتا» خوانده می‌شد. آن روز، روز «تهیه‌ی» عید پِسَخ بود و ظهر نزدیک می‌شد. پیلاتُس به یهودیان گفت: «اینک پادشاه شما!» آنها فریاد برآوردند: «او را از میان بردار! او را از میان بردار و بر صلیبش کن!» پیلاتُس گفت: «آیا پادشاهتان را مصلوب کنم؟» سران کاهنان پاسخ دادند: «ما را پادشاهی نیست جز قیصر.» سرانجام پیلاتُس عیسی را به آنها سپرد تا بر صلیبش کِشند. (یوحنا ۱۹ : ۱۳-۱۶)

مکان سنگفرشی که در مجلس پیلاتُس بود و این واقعه بر آن رخ داد توسط محقق باستانشناسی به نام L. H. Vincent کشف شده است. Vincent موفقیت خود در این کشف را مدیون توصیفاتِ دقیقی می‌داند که در انجیل یوحنا می‌توان یافت. «جَبّاتا» واژه‌ای آرامیست و به معنای "زمین برآمده" می‌باشد. مکان این سنگفرش در حیاتِ مجلس برج ِ انتونیا قرار دارد که واقع بر بلندی‌ای سنگی می‌باشد.

منابع:

The Bible as History, by Werner Keller, 2nd Revised Edition, Ch. 39: The last journey, trial and crucifixion

برگرفته‌ها از عهدِجدید از ترجمه‌ی هزاره‌ی نو اخذ شده‌اند.

معجزه‌ای در کنار حوض «بیت‌حِسْدا»

evangelic — Sun, 14 Oct 2007 21:48:18 GMT

در فصل پنجم انجیل یوحنا، شرحی را از یکی از معجزاتِ عیسی می‌خوانیم که تا مدتها از بخشهای بحث‌برانگیز این انجیل بوده است. این معجزه، که شفای مردی علیل بود، در کنار حوضی به نام «بیت‌حِسْدا» رخ داد.

چندی بعد، عیسی برای یکی از اعیاد یهود، به اورشلیم رفت. در اورشلیم، در کنار «دروازه‌ی گوسفند» حوضی است که در زبان عبرانیان آن را «بیت‌حِسْدا» گویند و پنج ایوان دارد. در آنها گروهی بسیار از علیلان، همچون کوران، شلان و مفلوجان می‌خوابیدند. در آن میان، مردی بود که سی و هشت سال زمینگیر بود. چون عیسی او را در آنجا خوابیده دید و دریافت که دیری است بدینحال دچار است، از او پرسید: «آیا می‌خواهی سلامت خود را بازیابی؟»

مرد علیل گفت: «سرورم، کسی را ندارم که چون آب به حرکت می‌آید، مرا به ‌درون حوض بَرَد، و تا خود را به آنجا می‌رسانم، دیگری پیش از من داخل شده است.»

عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را برگیر و راه برو.» آن مرد در همان‌دم سلامت خود را بازیافت و بستر خود را برگرفته، راه رفتن آغاز کرد.

آن روز، شَبّات بود. پس یهودیان به مرد شفا یافته گفتند: «امروز شَبّات است و بر تو جایز نیست که بستر خود را حمل کنی.» او پاسخ داد: «آن که مرا شفا داد به من گفت، "بسترت را برگیر و راه برو".» از او پرسیدند: «آن که به تو گفت بسترت را برگیری و راه بروی، که بود؟» امّا مرد شفا یافته نمی‌دانست او کیست، زیرا عیسی در میان جمعیتِ آنجا ناپدید شده بود.

اندکی بعد، عیسی او را در معبد یافت و به او گفت: «حال که سلامت خود را بازیافته‌ای، دیگر گناه مکن تا به حال بدتر دچار نشوی.» آن مرد رفت و به یهودیان گفت: «آن که مرا شفا داد، عیسی است.»

به همین سبب بود که یهودیان عیسی را آزار می‌کردند، زیرا در شَبّات دست به چنین کارها می‌زد. پاسخ عیسی این بود که «پدر من هنوز کار می‌کند، من نیز کار می‌کنم.» از همین‌رو، یهودیان بیش از پیش در‌صدد قتل او برآمدند، زیرا نه‌تنها شَبّات را می‌شکست، بلکه خدا را نیز پدر خود می‌خواند و خود را با خدا برابر می‌ساخت. (یوحنا ۵ : ۱-۱۸)

آنچه تا مدتها، این روایت را بسیار بحث‌برانگیز گردانده بود جزئیاتی است که در آن وجود دارند. در فراز یوحنا ۵ : ۲، حوضی وصف شده است به نام «بیت‌حِـسْدا» که پنج ایوان دارد. با این وجود، تا سالیان سال، هیچ مکانی را نمی‌شد یافت که با مشخصاتِ چنین حوضی منطبق باشد. حتی، محققانی چون Dr. Alfred Loisy بر این باور بودند که آن بخش که می‌گوید حوض پنج ایوان داشته است، صرفا اختراع انجیل‌نگار می‌باشد و اشاره‌ای سنبلیک به متون پنج‌گانه تورات است که می‌بایستی توسط عیسی به انجام برسد. چنین مسائلی سبب شده بودند تا منتقدان به این بخش از انجیل اشاره کنند تا نشان دهند که یوحنا درباره‌ی آنچه نوشته است از آگاهی دقیق و موثقی برخوردار نبوده است، و در نتیجه، نمی‌توان به روایاتِ او اعتماد نمود.

درباره‌ی نام این حوض نیز در برخی نسخه‌های این انجیل اختلاف دیده می‌شود. برخی نسخه‌ها نام این حوض را Bethzatha (خانه‌ی زیتون) ذکر می‌کنند، و باز برخی دیگر Bethsaida. هرچند که بر اساس سندی به‌دست آمده از طومارهای دریای مرده روشن شده که نام اصلی، همانطور که در بیشترینه نسخه‌های یونانی یافت می‌گردد، «بیت‌حِسْدا» (Bethesda) می‌باشد. «بیت‌حِسْدا» نامی آرامیست و به معنای "خانه‌ی رحمت" می‌باشد.

امروزه، البته، این فراز کمتر موردِ اشاره‌ی منتقدان قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۵۶، حین حفاری در مکان باستانی بیت‌حِسْدا، باستانشناسان بقایای حوضی مستطیل‌شکل را یافتند که حدود چهل فوت زیر زمین قرار دارد. ساختمان این حوض از پنج ایوان پلکان‌شکل برخوردار می‌باشد - درست همانطور که یوحنا آن را توصیف نموده است. این حوض کشف‌شده امروزه نزدیکِ کلیسای قدیمی حنّای قدیس (Saint Anne's Chruch)، در سمت غربی آن، قرار دارد.

حوض بیت‌حِسْدا در زمان مسیح
(تصویر باسازی‌شده توسط محققین)

حفاری‌های حوض بیت‌حِسْدا